رویای خیس

۲۲ بهمن روز شکست دشمن بر همگان مبارک

روز به روز داريم جلو ميريم امروز تاسوعا و فردا عاشورا
امروز روز پسر ام البنين(س) هست و همه روزها
امروز روز وفاي عباس بن علي به خدا به رسول خدا به اولياي خدا و به مردم خدا است
عباس قرآن عليه اولين آيه اين قرآن«اخواه ادرك اخاك»بود
اسم عباس اسميه كه با شنيدنش بايد خجل شد چون كه عباس خداي عشق بازيست خداي دلبري و دلنوازيست

وسط سينه من نوشته بين الـــــــــــــــــحرمين
نصف قلبم با ابالفضل نصف ديگش با حسين
عباس جان
اگه تو ردم كني بازم به دنبــــــــــــــال توام
ميدونم بدم ولي آقــــــــــــــــا بدون مال تو ام

يا ابوفاضل به حق زينبت قسم نه عقلم كار ميكنه نه دستم
اما اينو ميگم
يا صاحب فضل بزار بگن منم كافرم بزار بگن منم مرتدم
چون كه ميدونم خدا عادله چون كه ميدونم تو عادلي پس ميگم

هركسي را بهر كاري ساختند
تا ابد ديونگـــــــــــــــي كار منه
با بهشتت كــــــــــار ندارم اي خدا
چون عبــــــــاس بن علي يار منه
من عباســــــــي مذهبم دارم چه غم
مادرش زهـــــــــــــــــــــــرا خريدار منه

فردا عــــــــــــــــــــــــــــــــــاشورا است
فردا روزيه كه رگ رگ قرآن ناطق از هم باز ميشه
اونموقه ما ميآيم براي كسايي كه قرآن ناطق رو
قبول ندارند دل ميسوزونيم

 حسين اي يار شيرينم
حسيـن اي يار ديرينم
دو عــالم را زكـف دادم
 فقط روي تــــــو را بينم

سگ او او كن كوي حسينـــــــــم
مزن بر دل كه نور ز هستي هست
كه پيش چشم بيمــــــــــــــــــــارت بميرم
قدح پر كــــــــــن مرا از دولت عشق
زكـــــــــاتم ده كه مسكين و فقيرم
اگـر‌آيد هزاران يوسف از راه
حسين ابن علي همتا نداره

خدايا بحق حسين از گناهان همه در گذر - راه حسين را سرلوحه زندگي ما بگذار براي رسيدن به خودت
خدايا ظهور امام عصر را نزديك بفرما - خدايا حق مظلوم را از ظالم بگير
الهي در روز جزا ما را شرمنده رسول خدا علي بن ابيطالب و فاطمه زهرا و اهل البيت رسول الله  نگردان
 خدايا به حق قرآنت در روز قيامتت مرا خاك پاي عباس قرارده      

خدايا ، بنده اي درد آ شنايم

بسر افتاده اي بي دست وپايم

ز غمها سينه ام درياست، دريا

گواهم گريه هاي هايهايم

به در گاه تو مي نالم به زاري

مرا بگذار با اين ناله هايم

مرا در آتش عشقت بسوزان

مكن زين شعله ي سركش رهايم

از اين آتش، دلم را شعله ور كن

بسوزان، سوز دل را بيشتركن

به آه در گلو بشكسته، سو گند

بسوز سينه هاي خسته سوگند

به غم پرورده ي محنت نصيبي

كه در خون جگر بنشسته، سوگند

به اشك مادري كز داغ فرزند ـــ

فرو ريزد برخ پيوسته سوگند

به بيماري كه در هنگامه ي مرگ ـــ

برآيد ناله اش آهسته ، سوگند

به آن برگشته ايام نگون بخت

دستي افشان، تا ز سر انگشتانت صد قطره چكد،

هر قطره شود خورشيد

باشد كه به صد سوزن نور، شب ما را بكند روزن روزن.

ما بي تاب، و نيايش بي رنگ.

از مهر لبخندي كن، بنشان بر لب ما

باشد كه سرودي خيزد در خورد نيوشيدن تو.

ما هسته پنهان تماشاييم.

ز تجلي ابري كن، بفرست،‌كه ببارد بر سر ما

باشد كه به شوري بشكافيم، باشد كه بباليم و

به خورشيد تو پيونديم.

ما جنگل انبوه دگرگوني.

از آتش همرنگي صد اخگر برگير، بر هم تاب، ‌برهم پيچ:

شلاقي كن،‌و بزن بر تن ما

باشد كه ز خاكستر ما، در ما، جنگل يكرنگي بدر آرد سر.

چشمان بسپرديم، خوابي لانه گرفت.

نم زن بر چهره ما

باشد كه شكوفا گردد زنبق چشم، و شود سيراب

از تابش تو، و فرو افتد.

بينايي ره گم كرد.

ياري كن، و گره زن نگه ما و خودت با هم

باشد كه تراود در ما، همه تو.

ما چنگيم: هر تار از ما دردي، سودايي.

زخمه كن از آرامش ناميرا، ما را بنواز

باشد كه تهي گرديم، آكنده شويم از والا « نت » خاموشي.

آيينه شديم، ترسيديم از هر نقش.

خود را در ما بفكن.

باشد كه فرا گيرد هستي ما را، و دگر نقشي ننشيند در ما.

هر سو مرز، هر سو نام.

رشته كن از بي شكلي گذران از مرواريد زمان و مكان

باشد كه بهم پيوندد همه چيز، باشد كه نماند

مرز،‌كه نماند نام.

اي دور از دست! پر تنهايي خسته است.

گه گاه، شوري بوزان

باشد كه شيار پريدن در تو شود خاموش

 2) دعای پدر و مادر در حق فرزند. فرزندان باید سعی کنند که پدر و مادرها آنها را نفرین نکنند.

3) دعای مومنین و مومنات درحق همدیگر.

4) کسی که پشت سر کسی را دعا کند. مثلاً شما كه پشت سر من دعا کنید.
دعای دیگری هم هست که رد نمی‌شود: دعای مظلوم که درباره ظالم کند. خدا خطاب کند به عزت و جلالم قسم، انتقام تو را خواهم گرفت گرچه قدری بگذرد.

يا رحمان

...چشمانم دير گاهي است که با لبخند گاه و بي گاه لبهايم غريبه شده

نمي دانم چرا هر زمان که در مقابل آينه به زلالي چشمانم چشم مي دوزم غم غريبي بر دلم

چنگمي اندازد .

خداوندا شايد دوريم از تو باعث ايجاد اين غم ژرف در روحم شده باشد ...

نمي دانم ..

تمام تلاشم براي غلبه بر اين غم عميق بيهوده است و روز به روز عمق خطوط غم در چهره ام

افزون مي گردد .

تقريبا به اين مهمان ناخوانده عادت کرده ام طوري که اگر لحظه اي با شادي و لبخند دوستان به

کناري رانده شود جاي خالي اش را به وضوح احساس مي کنم .

خداوندا

معبود من

تو که هميشه و همه وقت با من بودي حتي وقتي که من با تو نبودم

تو که مي داني از من بيشتر از خودم

کمکم کن

ديگر طاقت دوري از تو را ندارم

خداوندا

نزديک ترين نقطه به خدا هيچ جاي دوري نيست.

آنقدر نزديک که نفست از شوق التهاب بند مي آيد.

آنقدر هيجان انگيزکه با هيجان هيچ تجربه اي قابل مقايسه نيست.

تجربه اي که بايد طعـــمش را چشيد.

وبا کل وجودت اشک شوق بريزي وتا آخرين لحظه وجودت بباري.

نزديک ترين لحظه به خدا مي توانددر دل تاريک ترين شب عمرناخواسته تو

و يــا در اوج بـــزرگ ترين شــــــــادي دلخواسته تو رخ دهد ,

همان دمي است که برايش هيچ بهانه اي نداري.

جايي که دلت براي او تنگ است.

زيبا ترين لحظه ي عمر و هيجان انگيز ترين دم حيات همان لحظه باشکوهي است

که با چشم خودت خدا را مي بيني.

درست همان لحظه که مي بيني او با همه عظمت بيکرانش در قلب کوچک تـــــــو جا شده است.

و نوراني و متعالي شدن حست را درک مي کني.

آن لحظه که مي بيني آنقدر اين قلب حقير ارزشمند شده است

که خدا با همه عظمت بيکرانش آن را لايق شمرده و بر گزيده.

که اين افتخار و سعادت آسماني چگونه و ازچه رو از آن تو شده است

و اين را هميشه بـــــه يــــاد داشته باشيد...

" هرگاه باديگراني خــــــــود را خـــــــط بزن و هرگاه با خــــــــدائي ديگران را "

   

     ماه محرم تسلیت باد

دلم را آذين بسته ام براي آمدنت ، براي تو که همراه سپيده مي آيي و هزاران چشم منتظر، آمدنت را لحظه مي شمارند.
آذين بسته ام براي توکه مسافر صبحي و طلسم تاريکي اين شبها به دست تو مي شکند ...
اما اين کوچه ها بهانه ايست که آمدن تو را نويد مي دهد . ظهوري روشن تر از خورشيد و حضوري با عدالت پاينده

اَللّهُمَّ یا حَمیدُ بِحَقِّ مُحَمَّد

یا عالیُ بِحَقِّ عَلی

یا فاطِرُ بِحَقِّ فاطِمَه

یا مُحسِنُ بِحَقِّ حَسَن

یا قَدیمَ الإحسانُ بِحَقِّ حُسَین عَلَیهِمُ السَّلام

اِلهی بِاَخَصِّ صِفاتِکَ وَ بِعِزِّ جَلالِکَ وَ بِاَعظَمِ اَسمائِکَ

وَ بِعِصمَتِ اَنبیائِکَ وَ بِنُورِ اَولیائِکَ وَ بِدُعآءِ صُلَحائِکَ

وَ بِمُناجاتِ فُقَرائِکَ وَ بِدَمِ شُهَدائِکَ

اَسئَلُکَ زیادَﺓً فِی العِلمِ وَ صِحَّةً فِی الجِسمِ وَ بَرکَةً فِی الرِّزقِ

وَ طُولاً فِی العُمرِ وَ تَوبَةً قَبلَ المَوتِ وَ راحَتاً عِندَ المَوتِ

وَ مَغفِرَةً بَعدَ المَوتِ وَ نَجاةً مِنَ النّارِ وَ دُخُولاً فِی الجَنَّةِ

وَ عافِیَةً فِی الدُّنیا وَ الآخِرَةِ

داستان درباره کوه نوردي است که ميخواهد بلندترين قله را فتح کند .

بالاخره پس از سالها آماده سازي خود ماجرا جوئيش را آغاز کرد .اما از آنجائئ که آوازه فتح قله را فقط براي خود مي خواست

تصميم گرفت به تنهايي از قله بالا برود .

او شروع به بالا رفتن از قله کرد اما دير هنگام بود و به جاي چادر زدن همچنان به بالا رفتن ادامه داد تا اينکه هوا تاريک تاريک

شد .سياهي شب بر کوه ها سايه افکنده بود و کوهنورد قادر به ديدن چيزي نبود .

همه جا تاريک بود ماه و ستاره ها پشت ابرها گم شده بودند و او هيچ چيز را نمي ديد .

در حال بالا رفتن بود فقط چند قدمي با قله فاصله داشت که پايش لغزيد و با شتاب تندي به پايين پرتاب شد .در حال سقوط فقط نقطه هاي سياهي مي ديد

و به طرز وحشتناکي حس مي کرد جاذبه زمين او را در خود فرو مي برد.همچنان در حال سقوط بود ...ودر آن لحظات

پر از وحشت تمامي وقايع خوب و بد زندگيش به ذهن او هجوم مي آوردند

ناگهان درست در لحظه اي که مرگ را نزديک خود مي ديد حس کرد طنابي که به دور کمرش بسته شده او را به شدت مي کشد

ميان آسمان و زمين آويزان بود ...فقط طناب بود که او را نگه داشته بود و در آن سکوت هيچ راه ديگري نداشت جز

اين که فرياد بزند ...

خدايا کمکم کن

ناگهان صداييي از دل آسمان پرسيد

از من چه مي خواهي ؟

خدايا نجاتم بده

آيا يقين داري که من ميتوانم تو را نجات بدهم ؟

بله باور دارم که مي تواني

پس طنابي را که به کمرت بسته اي قطع کن

لحظه اي در سکوت سپري شد و کوه نورد سرانجام تصميم گرفت که با تمام قو طناب را با تمام قوا طناب را بچسبد

فرداي آن روز گروه نجات گزارش داد که جسد يخ زده کوه نوردي پيدا شده ...در حالي که

و شما چه طور چه قدر طنابتان را محکم چسبيده ايد

آيا مي توانيد رهايش کنيد؟

درباره تدبير خدا هيچ شک نکنيد .

هيچ گاه نگوييد او مرا فراموش کرده يا رها کرده است

هرگز فکر نکنيد او نگهبان شما نيست

و به ياد داشته باشيد که او هميشه با دست راست خود شما را در آغوش دارد....

اي خدا ملاقاتت نور ديده ميخواهد

نيمه شب مناجاتت دل بريده ميخواهد

اي صفاي نجوايم وي يگانه مولايم

التجاي كوي تو اشك ديده ميخواهد

دانه دانه اشكم بين شبنم سرشكم بين

اين دل سيه، وصلت در سپيده ميخواهد

اي بهار فرجامم منكه خارم و خامم

گلشن بهارت را گل رسيده ميخواهد

شيعه با مناجاتش منتهاي حاجاتش

آبياري سرخ ياس چيده ميخواهد

روح زندگي زهراست جاودانگي زهراست

اين دلم دو عالم را زين عقيده ميخواهد

راز دل نياز عشق خواندن نماز عشق

حالتي مشابه با آن شهيده ميخواهد

هر غم و بلايش را ميخرم به جان اما

درك روضه هايش را غم كشيده ميخواهد

اي خدا قبولم كن شيعه بتولم كن

امتحان عشقت را برگزيده ميخواهد

با ابوتراب امشب ميكنم نوا يارب

عبد خسته زينب سر بريده ميخواهد

اي اميد افطارم وي نويد اسحارم

طلعت رشيدت را دل نديده ميخواهد

الهي، اي بر پا از اراده ات آسمانها، اي گسترده اننده زمينها، اي خرم

كننده بستانها اي نقاش گلشنها، اي كامل كننده نقصانها.

الهي، اي آشكار كننده پنهانها، اي آرايشگر گلستانها، اي بوجود آورنده

رنگها اي چهره نگار صورتها.

الهي، اي بيرون كننده منكران از ميدانها ، اي بخشنده جانها.

الهي، اي درمان كننده دردها، اي شوينده گناه از ديوانها اي علاج

نسيانها، اي حاكم آشكار و نهانها ، اي نازل كنننده واقعيتها.

الهي، اي حركت دهنده بادها، اي ريزنده بارانها، اي وجودم براي تو.

الهي، اي به هر دردي دوا، اي يادت شفا، اي بقلبم ضيا اي اجابت كننده دعا، اي

هستي را از تو صفا، اي مرا تكيه گاه و اميد ورجا.

الهي، اي بهرهستي فرمانروا، اي بدرگاهت سرذلت پارسا، اي منبع جود و عطا اي

نواي بينوا ، اي نگهدارنده ارض و سما.

الهي ، اي برطرف كننده رنج و عنا، اي حبيب قلب بي ريا اي بخشنده

گناه و خطا، اي وزنده بادصبا.

الهي، اي فرستنده انبيا اي گنج اوليا، اي عشقت كيميا.

الهي، اي زهر عيب و نقصي جدا، اي رحم كنننده بر پيرو برنا اي

شرمنده را از خون مكن جدا، بمن رحمت و لطف آر به روز جزا.

الهي، شب تاريك باطنم را به اشراق جمالت منور فرما، براي قلبم

روزي معنوي مقرر فرما، از خشنوديت خبر فرما، وجودم را براي

همگان با اثر فرما.

الهي، حياتم را پر ثمر فرما بر اين افتاده نظر فرما،احوالم خوشتر فرما.

الهي، عبادتم را بهتر فرما نيتم را برتر فرما، دلم را چون قمر منور

فرما، اين بنده ات را منبع خير و بي شر فرما، چراغ وجودم در انبور

عرفان و كرامت روشن فرما ، فراقم را به وصال مبدل فرما.

الهي، به اين گداي درگاهت از خزانه رحمتت صدقه اي مرحمت فرما

اي مبدا ، اي رحمت بي انتها، اي حقيقت بقا، اي همه موجودات عظمت

در فنا.

الهي، با یاد تو شادم و بدون یاد تو هیچ و پوچی ندارم با تو همه کس

می روم

تنها

به دور از هر چیزی که از تو دورم کند

باید بروم

در حالی که قدمایم را بر زمین محکم می کنم

دستان خالی از توشه اما پر از امیدم را به سوی تو دراز کرده ام

و نگاهم تنها به توست

دعایت را بدرقه راهم کن

بارالها!
در پيشگاه تو ايستاده ام،
و دستهايم را به سوى تو بلند كرده ام،
آگاهم كه در بندگى ات كوتاهى نموده و در فرمانبرى ات سستى كرده ام،
اگر راه حيا را مى پيمودم از خواستن و دعا كردن مى ترسيدم...
ولى … پروردگارم!
آن گاه كه شنيدم گناهكاران را به درگاهت فرا مى خوانى ،
و آنان را به بخشش نيكو و ثواب وعده مى دهى ،
... براى پيروى ندايت آمدم،
و به مهربانى هاى مهربانترين مهربانان پناه آوردم.
و به وسيله پيامبرت كه او را بر اهل طاعتت برترى داده، و اجابت و شفاعت را به او بخشيدى ،
و به وسيله برترين زن،
و به فرزندانش، كه پيشوايان و جانشينان اويند،
و به تمامى فرشتگانى كه به وسيله اينان به تو روى مى كنند، و در شفاعت نزد تو، آنان را كه خاصان درگاه تواند، وسيله قرار مى دهند، به تو روى مى آورم.
... پس بر ايشان درود فرست،
و مرا از دلهره ملاقاتت در امان دار،
و مرا از خاصّان و دوستانت قرار ده،
پيشاپيش، خواسته و سخنم را آنچه سبب ملاقات و ديدن تو مى شود قرار دادم
اگر با اين همه، خواسته ام را رد كنى ، اميدهايم به تو به يأس مبدّل مى گردد،
همچون مالكى كه از بنده خود گناهانى ديده و او را از درگاهش رانده،
و آقايى كه از بنده اش عيوبى ديده و از جوابش سر باز مى زند.
واى بر من اگر رحمت گسترده ات مرا فرانگيرد،
اگر مرا از درگاهت برانى ، پس به درگاه چه كسى روى كنم؟
اما... اگر براى دعايم درهاى قبول را گشوده، و مرا از رساندن به آرزوهايم شادمان گردانى ، چونان مالكى هستى كه لطف و بخششى را آغاز كرده، و دوست دارد آن را به انجام رساند؛ و مولايى را مانى كه لغزش بنده اش را ناديده انگاشته و به او رحم كرده است.
در اين حالت نمى دانم كدام نعمتت را شكرگزارم؟
... آيا آن هنگام كه به فضل و بخششت از من خشنود شده، و گذشته هايم را بر من مى بخشايى ؟
... يا آن گاه كه با آغاز كردن كرم و احسان بر عفو و بخششت مى افزايى ؟

دعاى هفت هيكل از جمله ادعيه شريفه اى است كه هر كس آن را بخواند يا در نزد خود نگاهدارد خداوند تبارك و تعالى او را از غيبت و بدگويى مردمان نگاهدارد و دشمنان او را مغلوب نمايد و در بعضى از كتب زياد بر اين مطلب خواص و حسنه نوشته اند. این دعا را نوشته و همراه خود داشته باشید یا بر خواندن آن مداومت داشته باشید. یا علی

هيكل اول

بسم اللّه الرحمن الرحيم
اعيذ نفسى باللّه العلى العظيم اللّه لا اله الا هو الحى القيوم لا تاخذه سنه و لانوم له ما فى السموات و ما فى الارض من ذالذى يشفع عنده الا باذنه يعلم ما بين ايديهم و ما خلفهم و لايحيطون بشى ء من علمه الا بماشاء وسع كرسيه السموات و الارض و لايوده حفظهما و هو العلى العظيم .

هيكل دوم

بسم اللّه الرحمن الرحيم
اعيذ نفسى باللّه العلى العظيم اذ قالت امراه عمران رب انى نذرت لك ما فى بطنى محررا فتقبل منى انك انت السميع العليم سنه من قد ارسلنا قبلك من رسلنا و لاتجد لسنتنا تحويلا اقم الصلوه لدلوك الشمس الى غسق اليل و قران الفجر ان قران الفجر كان مشهودا و من اليل فتهجدبه نافله عسى ان يبعثك ربك مقاما محمودا و قل رب ادخلنى مدخل صدق و اخرجنى مخرج صدق و اجعل لى من لدنك سلطانا نصيرا.

هيكل سوم

بسم اللّه الرحمن الرحيم
اعيذ نفسى باللّه العلى العظيم امن الرسول بما انزل اليه من ربه و المومنون كل امن باللّه و ملئكته و كتبه و رسله لانفرق بين احد من رسله و قالوا سمعنا و اطعنا غفرانك ربنا و اليك المصير لايكلف اللّه نفسا الا وسعها لها ما كسبت وعليها ما اكتسبت ربنا لاتواخدنا ان نسينا او اخطانا ربنا و لاتحمل علينا اصراكما حملته على الذين من قبلنا ربنا و لا تحملنا ما لا طاقه لنا به واعف عنا و اغفرلنا و ارحمنا انت مولينا فانصرنا على القوم الكافرين .

هيكل چهارم

بسم اللّه الرحمن الرحيم
اعيذ نفسى باللّه العلى العظيم و قل جاء الحق و زهق الباطل ان الباطل كان زهوقا و ننزل من القران ما هو شفاء و رحمة للمومنين و لايزيد الظالمين الا خسارا و اذا انعمنا على الانسان اعرض و نابجانبه و اذا مسه الشر كان يوسا قل كال يعمل على شاكلته فربكم اعلم بمن هو اهدى سبيلا و بسئلونك عن الروح قل الروح من امر ربى و ما اوتيتم من العلم الا قليلا.

هيكل پنجم

بسم اللّه الرحمن الرحيم
اعيذ نفسى باللّه العلى العظيم قال رب انى و هن العظم منى و اشتعل الراس شيبا و لم اكن بدعائك رب شقيا و انى خفت الموالى من ورائى و كانت امراتى عاقرا فهب لى من لدنك يرثنى ويرث من ال يعقوب و اجعله رب رضيا لقد صدق اللّه رسوله الرويا بالحق لتدخلن المسجد الحرام انشاء اللّه امنين محلقين روسكم و مقصرين لاتخافون فعلم ما لم تعلموا فجعل من دون ذلك فتحا قريبا.

هيكل ششم

بسم اللّه الرحمن الرحيم
اعيذ نفسى باللّه العلى العظيم قل اوحى الى انه استمع نفر من الجن فقالوا انا سمعنا قراءنا عجبا يهدى الى الرشد فامنا به ولن نشرك بربنا احدا و انه ، تعالى جد ربنا ما اتخذ صاحبه و لا ولدا و انه ، كان يقول سفيهنا على اللّه شططا.

هيكل هفتم

بسم اللّه الرحمن الرحيم
اعيذ نفسى باللّه العلى العظيم و ان يكاد الذين كفروا ليزلقونك بابصارهم لما سمعوا الذكر و يقولون انه لمجنون و ما هو الا ذكر للعالمين .

خداوندا! مرا شايسته آن كن تا به همنوعانم كه در سراسر دنيا در فقر و گرسنگي به دنيا مي آيند و ميميرند ؛ خدمت كنم
خدايا! امروز با دستهاي ما روزي عشق ،‌آرامش و سرور به آنها ببخش
خدايا! مرا معبر آرامش كن ؛‌
تا آنجا كه نفرت هست ، عشق جاري سازم
آنجا كه خطا هست ، بخشايش بگسترم
آنجا كه جدايي هست ، وصل بيافرينم
آنجا كه لغزش و دروغ هست ،حقيقت بياورم
آنجا كه ترديد هست ، ايمان بياورم
آنجا كه ظلمت هست ، نور بتابانم
و آنجا كه اندوه است ، شادي منتشر كنم
خدايا! مرا موهبت آن عطا كنم تا به جاي آسودن به ديگران آسايش بخشم.
و بجاي آنكه ديگران دركم كنند ، دركشان كنم
و بجاي آنكه عشق دريافت كنم ، عشق بورزم
زيرا با فراموش كردن خويش است كه مي توان به هرچيز رسيد
با بخشايش است كه بخشوده مي شويم
و با مردن است كه زندگي ابدي ميابيم

نيايش در مقام اعتراف و طلب توبه

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السّلَامُ فِي الِاعْتِرَافِ وَ طَلَبِ التّوْبَةِ إِلَى اللّهِ تَعَالَى

اللّهُمّ إِنّهُ يَحْجُبُنِي عَنْ مَسْأَلَتِكَ خِلَالٌ ثَلَاثٌ، وَ تَحْدُونِي عَلَيْهَا خَلّةٌ وَاحِدَةٌ يَحْجُبُنِي أَمْرٌ أَمَرْتَ بِهِ فَأَبْطَأْتُ عَنْهُ، وَ نَهْيٌ نَهَيْتَنِي عَنْهُ فَأَسْرَعْتُ إِلَيْهِ، وَ نِعْمَةٌ أَنْعَمْتَ بِهَا عَلَيّ فَقَصّرْتُ فِي شُكْرِهَا. وَ يَحْدُونِي عَلَى مَسْأَلَتِكَ تَفَضّلُكَ عَلَى مَنْ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ إِلَيْكَ، وَ وَفَدَ بِحُسْنِ ظَنّهِ إِلَيْكَ، إِذْ جَمِيعُ إِحْسَانِكَ تَفَضّلٌ، وَ إِذْ كُلّ نِعَمِكَ ابْتِدَاءٌ فَهَا أَنَا ذَا، يَا إِلَهِي، وَاقِفٌ بِبَابِ عِزّكَ وُقُوفَ الْمُسْتَسْلِمِ الذّلِيلِ، وَ سَائِلُكَ عَلَى الْحَيَاءِ مِنّي سُؤَالَ الْبَائِسِ الْمُعِيلِ‏ مُقِرٌّ لَكَ بِأَنّي لَمْ أَسْتَسْلِمْ وَقْتَ إِحْسَانِكَ إِلّا بِالْإِقْلَاعِ عَنْ عِصْيَانِكَ، وَ لَمْ أَخْلُ فِي الْحَالَاتِ كُلّهَا مِنِ امْتِنَانِكَ. فَهَلْ يَنْفَعُنِي، يَا إِلَهِي، إِقْرَارِي عِنْدَكَ بِسُوءِ مَا اكْتَسَبْتُ وَ هَلْ يُنْجِينِي مِنْكَ اعْتِرَافِي لَكَ بِقَبِيحِ مَا ارْتَكَبْتُ أَمْ أَوْجَبْتَ لِي فِي مَقَامِي هَذَا سُخْطَكَ أَمْ لَزِمَنِي فِي وَقْتِ دُعَايَ مَقْتُكَ. سُبْحَانَكَ، لَا أَيْأَسُ مِنْكَ وَ قَدْ فَتحْتَ لِي بَابَ التّوْبَةِ إِلَيْكَ، بَلْ أَقُولُ مَقَالَ الْعَبْدِ الذّلِيلِ الظّالِمِ لِنَفْسِهِ الْمُسْتَخِفّ بِحُرْمَةِ رَبّهِ. الّذِي عَظُمَتْ ذُنُوبُهُ فَجَلّتْ، وَ أَدْبَرَتْ أَيّامُهُ فَوَلّتْ حَتّى إِذَا رَأَى مُدّةَ الْعَمَلِ قَدِ انْقَضَتْ وَ غَايَةَ الْعُمُرِ قَدِ انْتَهَتْ، وَ أَيْقَنَ أَنّهُ لَا مَحِيصَ لَهُ مِنْكَ، وَ لَا مَهْرَبَ لَهُ عَنْكَ، تَلَقّاكَ بِالْإِنَابَةِ، وَ أَخْلَصَ لَكَ التّوْبَةَ، فَقَامَ إِلَيْكَ بِقَلْبٍ طَاهِرٍ نَقِيّ‏ٍ، ثُمّ دَعَاكَ بِصَوْتٍ حَائِلٍ خَفِيّ‏ٍ. قَدْ تَطَأْطَأَ لَكَ فَانْحَنَى، وَ نَكّسَ رَأْسَهُ فَانْثَنَى، قَدْ أَرْعَشَتْ خَشْيَتُهُ رِجْلَيْهِ، وَ غَرّقَتْ دُمُوعُهُ خَدّيْهِ، يَدْعُوكَ بِيَا أَرْحَمَ الرّاحِمِينَ، وَ يَا أَرْحَمَ مَنِ انْتَابَهُ الْمُسْتَرْحِمُونَ، وَ يَا أَعْطَفَ مَنْ أَطَافَ بِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ، وَ يَا مَنْ عَفْوُهُ أَكْثرُ مِنْ نَقِمَتِهِ، وَ يَا مَنْ رِضَاهُ أَوْفَرُ مِنْ سَخَطِهِ. وَ يَا مَنْ تَحَمّدَ إِلَى خَلْقِهِ بِحُسْنِ التّجَاوُزِ، وَ يَا مَنْ عَوّدَ عِبَادَهُ قَبُولَ الْإِنَابَةِ، وَ يَا مَنِ اسْتَصْلَحَ فَاسِدَهُمْ بِالتّوْبَةِ وَ يَا مَنْ رَضِيَ مِنْ فِعْلِهِمْ بِالْيَسِيرِ، وَ مَنْ كَافَى قَلِيلَهُمْ بِالْكَثِيرِ، وَ يَا مَنْ ضَمِنَ لَهُمْ إِجَابَةَ الدّعَاءِ، وَ يَا مَنْ وَعَدَهُمْ عَلَى نَفْسِهِ بِتَفَضّلِهِ حُسْنَ الْجَزَاءِ. مَا أَنَا بِأَعْصَى مَنْ عَصَاكَ فَغَفَرْتَ لَهُ، وَ مَا أَنَا بِأَلْوَمِ مَنِ اعْتَذَرَ إِلَيْكَ فَقَبِلْتَ مِنْهُ، وَ مَا أَنَا بِأَظْلَمِ مَنْ تَابَ إِلَيْكَ فَعُدْتَ عَلَيْهِ. أَتُوبُ إِلَيْكَ فِي مَقَامِي هَذَا تَوْبَةَ نَادِمٍ عَلَى مَإ؛--ّّ فَرَطَ مِنْهُ، مُشْفِقٍ مِمّا اجْتَمَعَ عَلَيْهِ، خَالِصِ الْحَيَاءِ مِمّا وَقَعَ فِيهِ. عَالِمٍ بِأَنّ الْعَفْوَ عَنِ الذّنْبِ الْعَظِيمِ لَا يَتَعَاظَمُكَ، وَ أَنّ التّجَاوُزَ عَنِ الْإِثْمِ الْجَلِيلِ لَا يَسْتَصْعِبُكَ، وَ أَنّ احْتِمَالَ الْجِنَايَاتِ الْفَاحِشَةِ لَا يَتَكَأّدُكَ، وَ أَنّ أَحَبّ عِبَادِكَ إِلَيْكَ مَنْ تَرَكَ الِاسْتِكْبَارَ عَلَيْكَ، وَ جَانَبَ الْإِصْرَارَ، وَ لَزِمَ الِاسْتِغْفَارَ. وَ أَنَا أَبْرَأُ إِلَيْكَ مِنْ أَنْ أَسْتَكْبِرَ، وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ أُصِرّ، وَ أَسْتَغْفِرُكَ لِمَا قَصّرْتُ فِيهِ، وَ أَسْتَعِينُ بِكَ عَلَى مَا عَجَزْتُ عَنْهُ. اللّهُمّ صَلّ عَلَى مُحَمّدٍ وَ آلِهِ، وَ هَبْ لِي مَا يَجِبُ عَلَيّ لَكَ، وَ عَافِنِي مِمّا أَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ، وَ أَجِرْنِي مِمّا يَخَافُهُ أَهْلُ الْإِسَاءَةِ، فَإِنّكَ مَلِي‏ءٌ بِالْعَفْوِ، مَرْجُوٌّ لِلْمَغْفِرَةِ، مَعْرُوفٌ بِالتّجَاوُزِ، لَيْسَ لِحَاجَتِي مَطْلَبٌ سِوَاكَ، وَ لَا لِذَنْبِي غَافِرٌ غَيْرُكَ، حَاشَاكَ‏ وَ لَا أَخَافُ عَلَى نَفْسِي إِلّا إِيّاكَ، إِنّكَ أَهْلُ التّقْوَى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ، صَلّ عَلَى مُحَمّدٍ وَ آلِ مُحَمّدٍ، وَ اقْضِ حَاجَتِي، وَ أَنْجِحْ طَلِبَتِي، وَ اغْفِرْ ذَنْبِي، وَ آمِنْ خَوْفَ نَفْسِي، إِنّكَ عَلَى كُلّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌ، وَ ذَلِكَ عَلَيْكَ يَسِيرٌ، آمِينَ رَبّ الْعَالَمِينَ.

خدايا سه خصلت مرا از مسئلت تو باز مى‏دارد و يك خصلت مرا بر آن برمى‏انگيزد: باز مى‏دارد مرا امرى كهترجمه :  صادر كرده‏اى و من از امتثال آن كندى كرده‏ام و نهيى كه فرموده‏اى و من به مخالفتش شتافته‏ام، و نعمتى كه آن را به من بخشيده‏اى و من در شكرش كوتاهى نموده‏ام. و بر مى‏انگيزد مرا، به مسئلت تو، تفضلت بر هر كه رو به تو آورد، و از راه نيكبختى به درگاه تو آيد، زيرا كه همه احسانهاى تو از روى تفضل است و همه نعمتهايت بى‏مقدمه و بدون سابقه استحقاق است. پس اكنون اين منم اى خداى من كه بر در خانه عزتت مانند منقادى ذليل ايستاده‏ام و در عين شرمندگى به مانند سائل محتاجى عيالبار در پيشگاه تو معترفم كه به هنگام احسانت جز به خوددارى از عصيانت گردن ننهادم و از همگى وظايفى كه در برابر تو داشتم تنها به همين خوددارى اكتفا كردم و با اين همه در همگى احوال از انعام تو بى‏بهره نبوده‏ام، پس اى خداى من آيا اقرارم به بدى كردارم به نزد تو، مرا سود مى‏دهد؟ و آيا اعترافم به زشتى رفتارم مرا از عذاب رهائى مى‏بخشد؟ يا در اين مقام و موقعيتم تيغ خشم خود رابر من آخته‏اى و در همين هنگام كه ترا همى خوانم غضب خود را ملازم من ساخته‏اى؟ منزهى تو اى خدا از تو نوميد نمى‏شوم زيرا تو خود در توبه را به روى من گشوده‏اى بلكه همچون آن بنده ذليل به سخن مى‏پردازم كه در باره خود ستمكار ونسبت به حرمت پروردگار خود سهل انگار شده. آن بنده كه شمار گناهانش عظيم گشته تا خطرناك شده، و ايام عمرش روى برتافته تا سپرى گشته، تا چون بنگريسته كه وقتكار بگذشته و دوران عمر به پايان رسيده، و يقين كرده كه از عذاب تو پناهى و از انتقام تو گريزگاهى نيست، به قصد انابه بسوى تو روى آورده، و توبه‏اش را براى تو خالص ساخته، پس با دلى پاك و پاكيزه بسوى تو برخاسته و آنگاه ترا با ناله‏اى محزون و آهسته بخوانده، در حالى كه از شدت فروتنى در برابر تو خم شده، و در اثر سرافكندگى چنبر گشته، و ترس هر دو پايش رابلرزه افكنده، و سيل اشك گونه‏هايش را فرا گرفته، و در آن حال كه تو را همى خواند كه: اى مهربان‏ترين مهربانان، و اى رحيمتر كسى كه طالبان رحمت شب و روز آهنگ او كنند، و اى مهربانتر كسى كه آمرزش طلبان گرد او گردند، و اى كسى كه عفوت از انتقامت فزون است. و اى كسى كه خشنوديت از خشمت بيشتر است. و اى كسى كه بوسيله حسن تجاوز بر خلق خود منت نهاده‏اى، و اى كسى كه بندگانت را به پذيرفتن توبه عادت داده‏اى و اى كسى كه اصلاح امور فاسدشان را بوسيله توبه خواسته‏اى. و اى كسى كه از عمل ايشان به مقدار اندك خشنود شده‏اى و اى كسى كه اندك ايشان را پاداش فراوان داده‏اى. و اى كسى كه اجابت دعا را بر ايشان ضمانت كرده‏اى و اى كسى كه به آيين تفضل، پاداش نيك را بر عهده خود به ايشان وعده داده‏اى من گناهكارترين گناهكارى نيستم كه تو او را آمرزيده باشى و نكوهيده‏ترين كسى نيستم كه عذر به درگاه تو آورده و تو عذرش را پذيرفته باشى، و ستمكارترين كسى نيستم كه نزد تو توبه كرده و تو باز با او احسان كرده باشى باز مى‏گردم بسوى تو در چنين حال، بازگشتن كسى كه از كرده پيشين خود پشيمان، و از آنچه بر او گرد آمده نگران است و از ورطه‏اى كه در آن افتاده از روى خلوص شرمسار است، و مى‏داند كه عفو از معصيت عظيم در نظر تو بزرگ نمى‏نمايد و در گذشتن از گناه بزرگ بر تو دشوار نيست، و تحمل جرمهاى بيرون از حد بر تو گران نمى‏آيد و محبوبترين بندگانت نزد تو كسى است كه سركشى بر تو را فرو گذارد. و از اصرار بر گناه، اجتناب كند، و طلب آمرزش را ادامه دهد. و من نزد تو بيزارى مى‏جويم از آنكه سركشى كنم، و به تو پناه مى‏برم از آنكه در گناه اصرار ورزم، و براى آنچه در آن كوتاهى كرده‏ام، از تو آمرزش مى‏طلبم، و براى هر عملى كه از انجامش فرو مانده‏ام از تو يارى مى‏جويم. خدايا بر محمد و آلش رحمت فرست، و حقوقى را كه بر ذمه من دارى بر من ببخش، و از آنچه مستوجب آنم معافم‏دار و از آنچه بدكاران از آن هراسانند، پناهم ده، زيرا كه تو بر عفوت كمال قدرت دارى، و براى آمرزش، مورد اميدوارى هستى و به درگذشتن از گناه معروفى، حاجتم را جز در خانه تو محل طلبيدنى، و گناهم را غير از تو آمرزنده‏اى نيست. حاشا كه چنين نباشى! و من جز از تو بر خود بيم ندارم. زيرا كه توئى سزاوار پرهيزكارى، و اهل آمرزش . بر محمد و آلش رحمت فرست، و حاجتم را روا كن. و مطلبم را برآور و گناهم رابيامرز. و دلم را از ترس ايمن ساز، زيرا كه تو بر هر چيز قدرت كامل دارى. و آن كار بر تو آسان است. دعايم را مستجاب فرماى، اى پروردگار جهانيان.

اي خداي مهربان من ، دوباره توبه ميكنم ، ولي نه از گناه خويش بلكه از نيايشم ، از عبادتم ،  توبه از دعاي خويش و توبه ميكنم من از نماز خويش اي خدا .

از آن نماز خسته ام كه دل به صد هوا دويد و در حضور مهربان تو ناز صد نگار را كشيد و عشق را نديد، ازآ ن نماز اي خدا توبه ميكنم.
از آن قنوت هم اي خداي مهربان كه كردم از تمام آسمان لطف تو طلب ، سكه اي و مركبي و خانه اي براي خويش و بود در كنار من كسي كه خسته و گرسنه بود و هم غريب هيچ ياد از او نكرد اين دلم........ خدا از آن قنوت توبه ميكنم.
از آن ركوع از آن سجود از آن دو چشم پر ز خواب از آن نماز بي صواب از آن دعاي حبس گشته در حباب زندگي ، نه بندگي .اي خدا ،  من از نماز خويش توبه ميكنم .
خداي من ، خداي مهربان من ، و توبه ميكنم از آن گرسنگي و تشنگي ز روزه ام ، نبود آنچه خواستي نبود در سزاي تو و يا نبود لحظه لحظه اش براي تو . در آن بهار عشق و بارش بهانه هاي بخششت به روي شاخ و برگ هاي خاك خورده ي دلم فقط قرار بود كه خويش را به زير بارشش سپارم و دگر تو كار خود كني ولي به زير سقف دلسپرده هاي اين جهان پست و خسته جستم و چه زود جمع كردم از چهار سوي خويش را مباد تا كه قطره اي مرا تر از لطافت بهشت بي رياي عاشقان كند .مرا ببخش اي خدا كه باز توبه ميكنم .
ولي خداي مهربان ، فقط همين دو قطره اشك را ز من پذير كه هست اين دو قطره اشك هستي ام ، نيايشم ، بهانه اي براي بخششم ، هديه اي براي پيشگاه تو نبود جز همين دو قطره اشك سرد جاري از دو گونه ام .
مرا ببخش اي خدا از اين دو قطره اشك نيز توبه ميكنم .      

خداوندم . پروردگارم . سرورم . برای گناهانم، بخشنده ای بزرگوار تر از تو و برای خطایایم ، پوشنده ای برتر از تو نمی یابم ، که عمل زشتی را به نیکی ای والا تر مبدل نماید ... خداوندی جز تو نمی یابم . خدایی فقط شایسته توست . پاک و منزهی . تو را ستایش می کنم و شکر بی مقدارم را به درگاه با عظمتت ارزانی می دارم . من به خویش ستم کردم ... و گمان کردم که بیان ایمانم به تو ، بار سنگین مسئولیت آن را از من باز می دارد... اما چنین نیست . تو ایمان مرا امتحان نمودی و من بازنده بودم ... و حال این چنین زار به در گاهت آمده ام و یاوری جز تو ندارم که به او پناه برم . گرچه شرمسارم و روی آمدن ندارم . اما چه کنم که تو بزرگی و امین . پس باز به تو پناه می برم . تویی که مرا همان اول بار آفریدی و سخن گفتنم آموختی و تربیتم کردی و آرامشم دادی . همه نیکویی ها از جانب تو به من می رسد ... پس باز به همین سرا روی می آورم که همین جا مرا آرام می سازد

گاهي وقتا خيلي دلت مي گيرد . آنقدر كه نمي تواني نفس بكشي .

گوشه اي مي شيني ، دست هايت را دور زانوانت حلقه مي كني ، چشم هايت را مي بندي سرت را به ديوار تكيه

 مي زني و ...اما نمي شود . مي خواهي خودت را خالي كني ... راه مي روي ، شعر مي خواني ...انگار بغضي هزار

ساله گلويت را گرفته است . دست هايت عرق كرده اند ، هيچ كس نيست . آن لحظه هيچ كس به دردت

 نمي خورد . يعني اصلاً حوصله ي كسي را نداري . دلت بدجور شكسته است ... بلند مي شوي ، دستت را به

 ديوار مي گيري تا نيفتي . دوست داري به طرفش بروي ، اما ... رويت نمي شود . خيلي حرفها داري كه به او

بگويي حرفهايي كه جز او به هيچ كس نمي شود گفت ، يعني فقط بايد به او گفت ...اما رويت نمي شود .

آخر با چه رويي مي خواهي بروي . خيلي وقت است به سراغش نرفته اي ...يعني اصلاً يادش نبودي ... پيش تر

 ، گاهي از كنارش رد مي شدي و اگر دست مي داد سلامي هم  مي كردي  اما حالا ... فقط خجالت مي كشي و

نگاهش مي كني . يعني جوابت را مي داد ؟؟؟ آرام سرت را بلند مي كني و آهسته صدايش مي زني . اما ... او آن

 جا است . قبل از اينكه صدايش بزني . قبل از اين كه تو لب واكني . و باز مثل هميشه مهربان نگاهت مي كند

. گرچه تو نگاهش را نمي بيني ، اما حس مي كني . بغضت وا مي شود . و اشك هايت گونه ها ، چشم ها و دهانت

 را خيس مي كنند . به تو نزديك است ، خيلي نزديك ، دستت را مي گيرد . و تو ديگر ... تو ديگر خودت نيستي ،

ديگر من قبلي نيستي . تازه شده اي . اشك ها امانت نمي دهند ... دست هايت مي لرزد ... هق هقت سكوت

 تيره ي اتاق را شكسته  است . نگاه مي كني  به رويت لبخند مي زنند و او هم ... و تو فقط مي خواهي از ته دلت

                                             فرياد بزني :

                                                                    خدايا !

                                                    خيلي دوستت دارم